Lęborski zamek, pełniący funkcję nadgranicznej strażnicy, miejsca postojowego oraz składnicy uzbrojenia, mógł w swojej pierwotnej formie prezentować się imponująco.
Główny budynek zamku miał wymiary 11×47 metrów, cztery kondygnacje i zewnętrzny, drewniany ganek od strony dziedzińca. Cały kompleks zamkowy, o wymiarach 65×55 metrów, typowych dla warowni krzyżackich, posiadał w narożnikach prostokątne baszty. Był on integralną częścią miejskiego systemu obronnego, choć nie wyróżniał się szczególnymi walorami obronnymi.
W obrębie murów zamku znajdował się duży młyn zbożowy, zasilany kanałem młyńskim przepływającym przez środek założenia. Do dziś zachował się oryginalny, północno-wschodni szczyt. Prostokątna wieża od strony dziedzińca, pełniąca funkcję klatki schodowej, została dobudowana w XVI wieku, podczas przebudowy zamku przez książąt pomorskich.
Historia zamku była burzliwa – przechodził z rąk do rąk, był niszczony i przebudowywany, jednak zewnętrzne mury przetrwały. W XIX wieku zamek został przebudowany na sąd, zatracając swój pierwotny charakter. Zamurowano ostrołukowe okna, wstawiono prostokątne, upodabniając budowlę do pruskich budynków urzędowych. Dla wprawnego oka wciąż widoczne są jednak ślady zamurowanych ostrołuków i strzelnic.
Autorem rysunku przedstawiającego hipotetyczny wygląd zamku jest Jerzy Orłowski.
