Przez dziesięciolecia parowozownia w Lęborku stanowiła jeden z najważniejszych elementów miejscowej stacji kolejowej. To właśnie tam parowozy, a z czasem także lokomotywy, przechodziły przeglądy i naprawy przed wyruszeniem w trasę. Dziś po tym obiekcie pozostały jedynie wspomnienia, stare fotografie oraz archiwalne wycinki prasowe.
W czasach, gdy do Lęborka nie docierały jeszcze pociągi spalinowe i elektryczne, stacja funkcjonowała w rytmie wyznaczanym przez parowozy. Z parowozowni korzystały maszyny obsługujące połączenia lokalne oraz linie rozchodzące się z lęborskiego węzła kolejowego. Było to miejsce pełne dymu, pary i huku metalu, w którym codziennie pracowali maszyniści, palacze, mechanicy oraz inni kolejarze dbający o sprawność pojazdów.
Szczególną ciekawostką przy parowozowni była nietypowa konstrukcja, którą w dawnej prasie określano mianem „dziwnej obrotnicy”. Urządzenie to służyło do zmiany kierunku ustawienia parowozów i kierowania ich na odpowiednie tory prowadzące do hali. Z powodu ograniczonej przestrzeni budowa klasycznej obrotnicy o dużej średnicy była niemożliwa, dlatego zastosowano wyjątkowe rozwiązanie.
Lęborska obrotnica składała się z dwóch współśrodkowych okręgów o różnych średnicach. Pomost urządzenia wyposażono w około trzymetrowy, zwężający się segment końcowy, który można było złożyć. Po odłączeniu dodatkowego wózka skrócony koniec pomostu mieścił się na mniejszym okręgu. Dzięki temu długi pomost mógł obracać się w miejscu, gdzie brakowało przestrzeni na standardową, pełnowymiarową konstrukcję.
To oryginalne rozwiązanie techniczne zostało opisane w archiwalnym artykule jako przykład unikalnej konstrukcji, która zasługiwała na zachowanie jako kolejowy zabytek. Obiekt nie dotrwał jednak do obecnych czasów – parowozownia wraz z całą infrastrukturą została rozebrana na początku lat 90. XX wieku.
Materiały oraz zdjęcia dokumentujące historię lęborskiej parowozowni pochodzą ze Społecznego Archiwum Ziemi Lęborskiej.
